Po ostatnim spektaklu Pierścienia Nibelunga w sierpniu 1876 r. Wagner powiedział wykonawcom, że pokazali, czego chce – i czego jeszcze nie osiągnął. Rezultat artystyczny był niejednoznaczny, ale dokonało się coś niezwykle ważnego: dzieło, które przez ćwierć wieku istniało tylko na papierze, wyszło na scenę. To, co nastąpiło przez kolejne 150 lat, jest historią równie fascynującą. Każda epoka odczytywała Pierścień na nowo – i żadna interpretacja nie jest ostateczna.